गुनह लखन कर हम पर रोषू Gunah lakhan kare ham para roshu

गुनह लखन कर हम पर रोषू। कतहुँ सुधाइहु ते बड दोषू॥
टेढ जानि सब बंदइ काहू। बक्र चंद्रमहि ग्रसइ न राहू॥
धनुष्य तुटला होता आणि आता सीतेशी रामाचा विवाह होणार इत्यक्यात तेथे परशुराम येतात. क्षत्रीयांना मारून टाकणे हेच त्यांनी आपले कार्य सिद्ध केले आहे. त्यामुळे समोर उभ्या असलेल्या राम आणि लक्ष्मणांना मारून टाकणे आलेच. पण आज ते का जमत नाहिए? त्यात लक्ष्मण आपल्याला हसतो आहे काय असे वाटते. त्यावर परशुराम मोठ्या भावाला म्हणजेच रामाला सुनावतात.. ते ऐकून राम मनातल्या मनात विचार करतो की गुन्हा केला लक्ष्मणाने आणि क्रोध माझ्यावर करताहेत. कधी कधी सरळ राहण्यात (सुधाइहु) दोष असतो हेच खरे. हा तिरका चालतो, विचार करतो असे पाहून लोक वंदन करतात. वक्री चंद्राला राहू ग्रासत नाही त्याप्रमाणे.